R. Deniz ÖNER

Hangi çalışan sabah erkenden sıcak yatağını terketmekten ya da akşam trafiğinde saatlerini yitirmekten keyif alır ki?

Peki ya işverenler? Onlar da aynı eziyeti çekmenin yanı sıra yol masrafı, öğle yemeği ve ofis masrafları gibi gider kalemlerini memnuniyetle mi karşılar?

Bu böyle gitmez… Gidemez… Gitmemeli de…

Yerleşik hayatın ilk görüldüğü yerlerden biri Nil Nehri Deltasıdır.

İnsanoğlu yerleşik hayata geçerken tarım yapabilmek için sulak alanları seçmişti. O günden beri hammaddeden ürüne uzanan süreç daima tek bir lokasyonda gerçekleşti. Dolayısıyla tüm paydaşlar hep yakın konumlandı.

Sanayi devrimi sonrasında, işlenmiş ürünlerin hazırlanacağı fabrikalar, mahsulün toplandığı yerlere yakın kuruldu. İşçiler, işi yakınlarda aradı; işverenler, işçiyi yakınlardan buldu veya işçiler evlerini fabrikaya yakın inşaa etti…

İlerleyen zamanlarda benzer mantıkla keresteciler sitesi, manifaturacılar çarşısı gibi alanlar oluşturuldu (Aggregation). Öyle ki; kuyumculuk gibi birarada olunmasının olumlu bir anlam ifade etmediği sektörlerde bile bu trend etkisini gösterdi.

Lojistik yakın zamana kadar ticaretin en önemli sorunlarından biriydi ve sadece iş yapış biçimlerine değil, yaşam biçimlerine de ciddi anlamda etki ediyordu. Oysa insan (bazen unutsa da!) çalışmak için yaşamıyor, yaşamak için çalışıyordu. Öyleyse yaşam biçimleri, iş yapış biçimlerine göre düzenlenmemeli; iş yapış biçimleri, yaşam biçimlerine göre şekillenmeliydi.

devamını oku…

Her zaman Türkiye’nin iyi idareciler yetiştirmek için uygun bir coğrafya olduğunu düşünmüşümdür. Öyle ki: pazarlamasını başarabilsek en çok talep gören ihraç ürünümüz olabilirler.

Ülkemizin kozmopolit yapısı, insanımızın girişkenliği, hızlı karar alma yeteneği, pratik zekası ve sayısız ekonomik krizle yoğrulmuşluğu düşünüldüğünde; diğer milletlerden yöneticilere üstün gelecekleri düşünülebilir. Fakat bu kadarı iyi bir yönetici olmak için yetmez!

Bütün yöneticilerin lider olması gerekir ancak çoğu sadece idarecidir.
Philip Kotler

Vaktinin çoğunu bütçeler, organizasyon çizelgeleri ve masraflar ayıran kişi idarecidir. Lider ise rakamları incelemeye gereğinden fazla vakit ayırmaz. Vaktinin çoğunu insanlarla geçirir. Şirketin içinden çok dışına odaklanarak fırsatlar araştırır ve mutlaka vizyon sahibidir.

devamını oku…

Benim en çok etkilendiğim yerdi Seth Godin‘in Dip kitabında yer alan 58. sayfadaki Dough’un hikayesi. “Dip’e Vurduğunuzda Zirveden Başka Gidecek Yeriniz Kalmaz!” başlıklı yazımda da bahsetmiştim, kariyerime önemli ölçüde ışık tutacaktır Godin’in bu büyük tüyosu. Size de faydası dokunması dileğiyle…

Seth Godin

Dough henüz yeni bir terfi daha aldı. Indiana’da bir yazılım firmasında çalışıyor ve geçen 14 yıl boyunca bu firmada çok çeşitli görevlerde çalıştı. İlk 7 ya da 8 yıl boyunca Dough iş geliştirme ve satışta çalıştı. Bir müddet için Microsoft ile sözleşmesi vardı ve her 6 haftada bir ya da o civarlarda Washington, Redmond’a uçtu. Bu ailesi için zordu ancak o gerçekten işine odaklanmıştı ve gerçekten de işinde iyiydi.

İli yıl önce Dough büyük bir terfi aldı. Çalıştığı bölgenin tüm sorumluluğu, tam 150 kişi onun yetkisine verildi. Bu bölge firmanın ikinci büyük koluydu. Dough iştahla işe atladı. Yolculuklarda eskisinden daha fazla vakit harcamaya başlamasının yanı sıra iç yönetim meselelerini yürütmede oldukça iyi iş çıkarttı.

Bir ay önce, bir takım iyi nedenlerden ötürü, Dough yatay bir terfi daha aldı. Aynı düzeyde ama kendisine rapor verecek olan yeni bir grup analist var. Şimdi artık stratejik ortaklık konusunda yetkilendirildi. Etrafında kendisine saygı duyuluyor, öncesinde neredeyse her işi yapmıştı ve şimdi çok da para kazanıyor.

Ona “Burada uzun bir zaman geçirmişsin dostum” dediğinizi hayal edin.

Dough şöyle cevap verecektir: “Evet, 14 yıldır buradayım ama 7 farklı görevde bulundum. Buraya geldiğimde iş daha yeni kurulmuştu ama şimdi Cisco’nun bir koluyuz. Şimdi daha başka güçlüklerle karşılaşıyorum ama değişim oldukça güzel…”

devamını oku…

Ürün’ün kolayca kopyalanabildiği günümüzde organizasyonlar ve İnsan Kaynakları (İK) önemini gittikçe arttırıyor. Bu konuda ahkam kesebilecek otorite niteliğinde biri olmamakla birlikte; bir kaç çok uluslu şirket dışında Türkiye’de faaliyet gösteren şirketlerin İK yönetimini başarıyla gerçekleştirildiğini düşünmüyorum.

Özellikle yerli şirketler bu konuda çok başarısız. Hala İK departmanının sadece işe alımları ve kriz zamanlarında topluca işten çıkarmaları yapmaktan sorumlu görüldüğü ve İK yönetiminin bundan ibaret sanıldığı kanaatindeyim.

Bir çoğu farkında olmasa da bu işveren açısından büyük bir olumsuzluk. Üstelik daha vahimi, hiç kabahati olmadığı halde iş gören açısından daha büyük bir olumsuzluk. Sanırım iş görenler bir kaynak olarak kendilerini yönetmek durumunda (!) ve uzunca bir süre daha öyle kalacak.

Kariyerinizi yetenekleriniz ve yetkinlikleriniz paralelinde planlamak ve doğru yerde olmak üzerine büyük ders aldığım bir öyküyü sizlerle de paylaşmak istiyorum.

devamını oku…